Kościół p.w. Najświętszej Marii Panny Nieustającej Pomocy w Wodzicznej
Historia kościoła w Wodzicznej
Kościół p.w. Najświętszej Marii Panny Nieustającej Pomocy jest usytuowany w centrum wsi przy drodze Trzcinica–Komorzno. Teren wokół świątyni otoczony jest drewnianym, sztachetowym płotem, natomiast od strony szosy – kutym. Wokół świątyni rosną lipy.
W roku 1891 w Wodzicznie poświęcona została przez biskupa Edwarda Likowskiego maleńka kapliczka, w której mieścił się tylko ksiądz odprawiający Mszę św., ludzie zaś z powodu braku miejsca musieli stać na dworze. Aby usunąć tę niewygodę, z dobrowolnych składek wybudowano w 1894 r. w Wodzicznej mały kościółek w stylu neogotyckim. Koszt tych prac pokryty został z dobrowolnych składek wiernych i kilkusetmarkowej ofiary jednego z parafian. Jednak cztery lata po jego wybudowaniu do całkowitego rozliczenia finansowego podjętych prac budowlanych pozostawała jeszcze kwota przeszło 930 marek. Uregulował ją pewien szlachetny pan protestant z dalszych okolic na prośbę pasterza, ufnego w cudowną pomoc Matki Bożej Nieustającej Pomocy i dziękował jeszcze księdzu, że on się do niego w tej sprawie zgłosił.
Do kaplicy pozyskano kopię obrazu Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, poświęconą przez papieża Leona XIII. Obraz ten przeniesiono uroczyście w procesji z Trzcinicy 5 listopada 1894 r. Tego też dnia kościółek został poświęcony. Z powodu braku funduszy prowizoryczny ołtarz początkowo został przystrojony jedynie w zieleń z gałązek jodłowych.
Dalsza rozbudowa świątyni nastąpiła w 1969 r. Wówczas to od strony prezbiterium dobudowano drewnianą dobudówkę szerokości kaplicy, którą w 1983 r. zamieniono na murowaną z cegły. Natomiast w 1995 r. Kółko Rolnicze w Wodzicznej za sprzedany sprzęt rolniczy, będący współwłasnością członków Kółka Rolniczego, zakupiło dla kościoła w Wodzicznej dwa dzwony o imieniu Maria i Józef.
Świątynia w Wodzicznej jest budowlą murowaną, wzniesioną na kamiennym fundamencie z cegieł układanych w wątku krzyżowym, na planie prostokąta zamkniętego łukiem odcinkowym. Jej prezbiterium skierowane jest na południowy-zachód. Strop kościoła jest drewniany dwupołaciowy, z belkami wspartymi na drewnianych wspornikach, podciągniętymi metalowym prętem. Więźba jest niedostępna. Dach świątyni kryty jest dachówką karpiówką w koronkę. Podłoga w korpusie i na emporze jest biała, natomiast w trójkondygnacyjnej wieży cementowa. Na emporę prowadzą schody drewniane, jednobiegowe. Drzwi wejściowe do świątyni są dwu-skrzydłowe, ramowo-płycinowe, częściowo przeszklone, na zawiasach tarczkowych, natomiast drzwi wewnątrz są jedno lub dwuskrzydłowe ramowo-płycinowe. Okna w kościele są dwudzielne, krosnowe, dwupoziomowe z zawrotnicami, zamknięte łukiem ostrym. W przyziemiu wieży okna są krosnowe stałe, zamknięte łukiem półkolistym. Ściany boczne świątyni są opięte między oknami lizenami, okna umieszczone są w rozglifionych wnękach. Pod okapem znajduje się fryz ząbkowy. Stosunkowo wysoka wieża w pierwszej kondygnacji jest czteroboczna, a w drugiej i trzeciej ośmioboczna, z lizenami w narożach. Wokoło drzwi wejściowych jest otok z kształtek. Dach świątyni jest dwuspadowy.
Na początku XX w. w kościółku został ustawiony ołtarz. Od początku istnienia świątyni znajdowały się w niej figury Pana Jezusa i Matki Bożej.
W setną rocznicę przeniesienia obrazu Matki Boskiej, w 1994 r. proboszcz parafii Trzcinica – ks. Florian Skubiszak postanowił uczcić to wydarzenie i wprowadzić tygodniowy odpust ku czci Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W pierwszym roku do kościoła w Wodzicznej przychodzili najczęściej na pieszo wierni z parafii. Potem odpust został rozszerzony na cały dekanat. Dziś pielgrzymują do Wodzicznej pątnicy także spoza dekanatu trzcinickiego. Warto tutaj zwrócić uwagę na pielgrzymów z Piotrówki czy Buczku Wielkiego, którzy liczną grupą przybywają na pieszo ze swoich parafii. Codziennie też wierni składają prośby i podziękowania do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Wszystkie są zbierane i umieszczane w specjalnej kronice. Sobota jest dniem przeznaczonym dla młodzieży. 5 listopada 2004 r. przypadła 110 rocznica sprowadzenia obrazu do Wodzicznej, dlatego w tym dniu została odprawiona uroczysta Msza św. z  udziałem kapłanów z całego dekanatu. Sam ksiądz Biskup będąc w kościele w Wodzicznej podkreślił wyjątkowość tego miejsca, wypływającą z nadzwyczajnego działania Matki Boskiej. Ze względu na liczne łaski spływające na wiernych, którzy gromadzą się przed wizerunkiem Cudownej Pani w Wodzicznej, Ksiądz Biskup Stanisław Napierała 12 września 2007 r. nadał temu kościołowi tytuł Sanktuarium Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w dekanacie trzcinickim.
Każdorazowy proboszcz parafii Trzcinica będzie jednocześnie pełnić funkcję rektora tego sanktuarium.


Ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Wodzicznej

Obraz jest wierną kopią ikony z kościoła św. Alfonsa Ojców Redemptorystów na Eskwilinie w Rzymie, przy via Merulana. Wykonany został w technice temperowej na podkładzie kredowym na desce o wymiarach 57 na 42 cm. Na odwrocie przyklejono metryczkę obrazu urzędowo stwierdzającą tożsamość kopii z oryginałem, wydaną w Rzymie 31 lipca 1894 z kolejnym numerem kopii 1672. W urzędowym wykazie kopii tej ikony odnotowano pod datą 31 lipca 1894 r., nr. 1672” „Dla kaplicy publicznej w Wodzicznej, parafia Trzcinica, archidiecezji Poznańskiej. adres: ks. Heinrich Schwortz, Trzcinica (Strenze), stacja kolejowa Kempen, prow. Poznań – l. cit.”

Rzymski oryginał tej kopii jest malowany techniką temperową na orzechowej desce o wymiarach 53 na 41,5 cm w konwencji sztuki bizantyńsko-greckiej na Krecie. Ekspresja i modelunek twarzy wskazują na wpływy szkoły weneckiej. Jest to oczywiste ze względu na przynależność Krety do Wenecji w latach 1204-1669. Nie znamy autora ani czasu powstania ikony na Krecie. Niektórzy historycy sztuki na postawie analizy ikonograficznej i faktury kolorystycznej wyznaczają czas powstania ikony na wiek X lub XI. Inni zaś przesuwają czas jej powstania na początek XV w.
Ikona cieszyła się na Krecie sławą cudownej i pod koniec XV w. zabrana została przez kupca do Rzymu i na mocy jego testamentu 17 marca 1499 r. oddana Augustianom do kościoła św. Mateusza. Po zniszczeniu i rozebraniu tego kościoła przez wojska Napoleona, ikonę przeniesiono najpierw do kościoła św. Euzebiusza, a następnie do Najświętszej Maryi Panny na Posteruli. Dnia 11 grudnia 1865 r. papież Pius IX przekazał pod opiekę łaskami słynący wizerunek Zgromadzeniu Księży Redemptorystów, który 26 kwietnia 1866 r. został uroczyście przeniesiony do kościoła św. Alfonsa przy via Merulana.
Od strony ikonograficznej wizerunek należy zakwalifikować do typu Madonn Bolesnych, czyli Eleusy Pasyjnej, występującego już w licznych ikonach greckich, rosyjskich i włoskich pod koniec XIV wieku. Matka Boska Bolesna na terenie Rosji nazywana jest „Strasnaja”. Jej najstarsze ikony znajdują się w Moskwie i w Sankt Petersburgu. Eleusa Pasyjna jest typem pochodnym, wywodzącym się z Hodegetrii. Postać Madonny posiada identyczny układ ikonograficzno-kompozycyjny do tego stopnia, że o. Klemens M. Henze CSSR nazwał ją Hodegetria Dolorosa. Różni się natomiast swą treścią i ekspresją oraz kompozycją Dzieciątka Jezus na lewym ramieniu Madonny. Postacie archaniołów Gabriela i Michała w tle kompozycji po obu stronach Matki Boskiej potwierdzają wschodnią genezę ikony. Najwcześniejszym jej przykładem jest Panaghia Angeloktistos – mozaika w absydzie kościoła Kiti w pobliżu Larnaka na Cyprze z 1 poł. VII w.
Typ ikonograficzny Eleusy Pasyjnej – Matki Boskiej Bolesnej był bardzo rozpowszechniony i występuje w różnych odmianach. Charakterystyczną cechą tej grupy ikonograficznej są w górnej części kompozycji wizerunku archaniołowie: Gabriel i Michał, trzymający narzędzia męki. Jezus, przerażony, patrzy na te narzędzia i tuli się do swej Matki, przepełnionej smutkiem i bólem z powodu zapowiedzianej męki i śmierci Syna.

Kult Madonny z Wodzicznej
Z dokumentów źródłowych zachowanych na terenie parafii można dowiedzieć się, że od momentu przybycia obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy w kościele w Wodzicznej zaczęły dokonywać się cuda.
Parafia posiada zbiór podziękowań, próśb oraz świadectw osób, które za wstawiennictwem Matki Bożej przed cudownym obrazem Wodzicznej Pani otrzymały łaski, o które prosiły. Oto kilka świadectw  z parafialnego zbioru: „Rodzice dziękują za uzdrowienie Mateusza, który po dłuższym leczeniu i pobycie w klinice powrócił do zdrowia”. Parafianka, po przebytej operacji krtani, po ośmiu miesiącach nieustannej modlitwy w każda środę przed cudownym  obrazem, odzyskała głos. Zofia Sroka spodziewała się trzeciego dziecka. Poród był skomplikowany, dlatego matka i syn znaleźli się w stanie krytycznym. Rodzina z wielką wiarą polecała ich w modlitwie przed obrazem Matki Bożej, wypraszała potrzebne łaski zamawiając Msze św. Po dwóch miesiącach matka z dzieckiem wyszła ze szpitala o własnych siłach, oboje zdrowi, mimo złych rokowań lekarzy. Genowefa Zimoch złożyła świadectwo o swojej mamie, która po ciężkiej operacji była w agonii. Odprawiane Msze św. przed obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy wyprosiły zdrowie tak, iż mama pani Genowefy doczekała 80 lat życia. Teresa Wobalis z Zielonej Góry przysłała świadectwo, w którym napisała że będąc na Nowennie M.B.N.P. w Wodzicznej doznała szczególnej łaski, dzięki której następnego dnia urodziła piąte dziecko. Według zapowiedz nie powinno się one urodzić. Pani Teresa zaufała bezgranicznie Matce Boskiej, urodziła zdrowe dziecko i sama wróciła do zdrowia. Niewidomy mieszkaniec Smardz podczas modlitwy przed obrazem Matki Bożej odzyskał wzrok. Kościelny z Trzcinicy, którego przejechał wóz obciążony cegłami, cudownie ocalał.
Od roku 1964 w kościele odnawiana jest nowenna, która po dzień dzisiejszy w każdą środę gromadzi wielu czcicieli Matki Bożej.

Bractwo Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa

Warto wspomnieć, iż istniało w parafii Bractwo Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa przy kościółku w Wodzicznej, założone 25 czerwca 1899 r. przez ks. Henryka Szwortza. Jego celem było miłować, służyć i rozsławiać zbawienne nabożeństwo do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Wodzicznej. Ustawy Bractwa Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa przy kościołku Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Wodzicznie zostały zatwierdzone 18 czerwca 1899 r. przez Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Poznańskiego. Czytamy w nich, że celem Bractwa jest: czcić Królową Nieba pod tytułem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, służyć Jej i miłować Ją, a zarazem jak najbardziej rozszerzać to zbawienne ku Niej nabożeństwo i to za wstawieniem się św. Alfonsa. Członkowie tego bractwa, którego kierownikiem był każdy aktualny proboszcz parafii w Trzcinicy, mieli różne obowiązki modlitewne i aby je ułatwić w 1927 r. wydana dla nich została Książeczka modlitewna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy we Wodzicznie (drukowana w Kępnie). Niestety, wiele zamieszczonych w niej modlitw obecnie jest już zapomnianych, ale od 1964 r. w kościele w Wodzicznej stale odmawiana jest nowenna, która po dzień dzisiejszy, w każdą środę, gromadzi dużą grupę czcicieli Matki Bożej.

Kościół w Wodzicznej w grafice Zenona Kasprzaka.