Żywy Różaniec powstał w XIX wieku z inicjatywy francuskiej zakonnicy, Pauliny Jaricot. W 1826 roku zauważyła ona, że wielu ludzi nie modli się z powodu braku czasu lub trudności w życiu codziennym. Chciała pomóc ludziom w odmawianiu różańca, dlatego stworzyła grupy modlitewne, które nazwała „żywymi różami”. Każda z takich grup składała się z 20 osób (dziś 20 osób odmawia cały różaniec, po dodaniu tajemnic światła przez Jana Pawła II w 2002 roku). Każda osoba zobowiązała się codziennie odmawiać jedną tajemnicę różańca, aby wspólnie stworzyć cały różaniec.

Dzięki temu ludzie, którzy nie mogli poświęcić całego czasu na modlitwę, mogli wziąć udział w różańcu w sposób prosty i dostosowany do ich możliwości. Inicjatywa szybko rozprzestrzeniła się po Europie i całym świecie, stając się jednym z najpopularniejszych ruchów modlitewnych w Kościele katolickim. Żywy Różaniec odgrywał też rolę społeczną, zbliżając ludzi i motywując ich do wspólnotowej modlitwy. W Polsce stał się szczególnie popularny, przyczyniając się do odrodzenia wiary w czasach trudnych, takich jak okres zaborów i okupacji.

Dziś, ruch ten trwa nieprzerwanie, a członkowie Żywego Różańca na całym świecie nadal modlą się codziennie, prosząc o pokój i jedność oraz powierzając swoje intencje Maryi.